Promocije

SEĆANjE:
BORISLAV RADOVIĆ (1935–2018)

Sreda, 14. novembar u 20 časova
Srpsko književno društvo, Francuska 7

Sećanje: Borislav Radović

Učestvuju:
Božidar Šuica
Milutin Petrović
Dragan Stojanović
Simon Simonović
Slobodan Zubanović
Milovan Marčetić

Vodi Slavoljub Marković

Borislav Radović je jedan od najznačajnijih savremenih srpskih pesnika, vrstan prevodilac, istančani esejista.
Rođen je 1935. u Beogradu. Završio je studije Opšte književnosti i teorije književnosti. Veći deo radnog veka proveo je kao urednik u izdavačkoj delatnosti.

Objavljena dela

Knjige pesama: Poetičnosti (1956), Ostale poetičnosti (1969), Maina (1964), Bratstvo po nesanici (1960), Opisi, gesla (1970), Izabrane pesme (1979), Pesme 1971–1982 (1983), Izabrane pesme 1954–1984 (1985), Trideset izabranih pesama (1985), Pesme 1971–1991 (1991), Pesme (1994), Pesme (2000), Četrdeset dve izabrane pesme (2007, 2016),
Eseji: Rvanje s anđelom i drugi zapisi (1996), O pesnicima i o poeziji (2001), Neke stvari (2001), Čitajući Vergilija (2004), Još o pesnicima i o poeziji (2007), Ponešto o pesnicima i o poeziji (2011).

Objavljena su mu Izabrana dela u dve knjige: Pesme i neke stvari i Ponešto o pesnicima i o poezij (2016).

Preveo je s francuskog Morekaze Sen-Džona Persa (1963, novi prevod 2003), jedan izbor pesama Pola Elijara (1971) i Pariski splin Šarla Bodlera (1975), kao i jednu knjigu proze, Balzakovog Luja Lambera (1999), Šesnaest cvetova zla Šarla Bodlera (2011).

Nagrade i priznanja: 1957. Brankova nagrada (za Poetičnosti), 1963. Oktobarska nagrada (za prevod Morekaza), 1967. Nolitova nagrada i Zmajeva nagrada (za Bratstvo po nesanici), 1983. Nagrada Branko Miljković (za Pesme 1971 – 1982), 1984. Nagrada Željezare Sisak, 1985. Nagrada Disovog proleća, 1994. Kruna despota Stefana Lazarevića, 1995. Nagrada Vasko Popa, 1996. Nagrada Ramonda Serbica, 1998. Belodvorska rozeta, 1999. Nagrada Miloš N. Đurić, 2001. Nagrada Desanka Maksimović, 2002. Žička hrisovulja, 2002. Nagrada Đorđe Jovanović (za O pesnicima i o poeziji).

BOJANA STOJANOVIĆ PANTOVIĆ U OBRUČU

Ponedeljak, 12. novembar u 20 časova
Srpsko književno društvo, Francuska 7, Beograd

Razgovori s razlogom:
Bojana Stojanović Pantović U obruču, knjiga poezije
(NB Stevan Prvovenčani, edivija Povelja, Kraljevo 2017)

Učestvuju:
Dragan Jovanović Danilov
Vesna Radović
i autorka

Uređuje i vodi Dejan Simonović




O ZBIRCI „U OBRUČU“

Bojana Stojanović Pantović se u kontekstu savremene poezije definiše kao pesnik refleksivnog jezika i moderne retorike, sekularnog horizonta ljudskog postojanja i njegove nedokučive volje za životom. Ona se u velikoj meri distancira od dva dominantna toka u srpskoj savremenoj ženskoj poeziji; jednog zasnovanog na evokaciji istorijsko-religioznih i tradicijskih kulturnih obrazaca i drugog, manje naglašenog, ženskog emancipacijskog aktivizma izraženog često u ekstremnim figurama samoidentifikovanja.
Jovan Zivlak, Zlatna greda

Nova zbirka Bojana Stojanović Pantović može se čitati kao dijalog sa smrću, koja jeste smrt po sebi, smrt kao ideja, fenomen, ali i bolno lično iskustvo. Nestajanje majke, izmeštanje tela, deljenje slično porođajnom vodi u veliko spremanje, u samoću otelovljenu u čudesnoj jednostavnosti metafore. „Sama kako prazna vešalica“. Istovremeno, prenaseljenost smrću, zaboravom, bolom stvaralački se proživljavaju i preživljavju svojim pretakanjem u svet pesme koji je pojedinačno, lično beleženje opšteg ljudskog iskustva. A to jeste osnovni razlog da čitamo poeziju. Naravno, i to što se nadamo, poput Prevera, koji peva o ljubavi, da će jednom „na ivici nekog šipražja u šumi uspomena“ i poezija koju smo voleli izaći pred nas i spasti nas – bar na tren.
Ljiljana Pešikan-Ljuštanović, Mons Aureas

Pored toga što je poezija pesnikinje Bojane Stojanović Pantović upravo na tragu poetike „senzualnih mitova“, njen lirski prodor snažan je i slikovit, denekle poput Svetskih žena (1999) Kerol En Dafi: „žena heroja grčkih mitova, istorijskih ličnosti, biblijskih likova, junakinja iz bajki i narodnih priča, filmskih likova i književnih junaka“ Osećaj malarmeovski dimne tajnovitosti i eteričnosti srpska pesnikinja prožela je takođe „svetskim ženama“, ali ženama koje nisu bile u senci slavnijih sinova i muževa, kao što je Nefertiti, Gerda koja traži voljenog Kaja, Hloja, Meleuzina, Munkova Naga Madona/ Pikova dama, Berenisa, Eleonora, a posebno Hera, Nika, Atina, Marija iz Efesa iz pesničke knjige U obruču (2017). Tvoreći, dakle, magijski obruč svog sveta poezije, Bojana Stojanović Pantović sugerisala je da su njene „svetske žene“ poznate u svetu književnosti i kulture.
Jelena Marićević, Koraci

Višestruko je udvajanje figure glavne lirske junakinje, koje se ukršta i preliva u pojedinim slikama u igri različitih identiteta, poput nekog fantazmagoričnog filma. Takav delotvorni postupak gradnje pesme karakterističan za postupak ove pesnikinje, zapaža se još od njene prve pesničke knjige Beskrajna, sada primetno još ubedljivije ostvaren, pročišćeniji, značenjski složeniji, emotivno stabilniji, pokazuju pesme „Crvena kći“, „Itaka“, „Odisejev strah“, „Ljubavi moja mrtva“, „Svakodnevne posete“, kao i brojne druge. Permanentno prisustvo tematizacije porodičnih figura, osobito ženskih, i njihovi međusobni odnosi širokog raspona (majka, kćerka, majka) ukupne poezije Bojane Stojanović Pantović, inače veoma retka pojava u našoj savremenoj poeziji, zaslužuje čitavu jednu studiju.
Milunika Mitrović, Polja

Iz različitih aspekata posmatrana, poezija Bojane Stojanović Pantović pleni i zaslužuje predanu čitalačku pažnju jer poseduje sve parametre autentične umetničke artikulacije: imaginaciju koja oneobičava, pesničku slikovitost koja osvaja, sveža i zavodljiva figurativna rešenja, finu sugestivnost poetske emocije, spoj kulturološke i intimističke inspiracije, neforsiranu postmodernističku svest, pravu meru rasutosti u lirskom senzibilitetu – sve su to odlike koje zbirku U obruču čine jednim od najubedljivijih i najuzbudljivijih lirskih ostvarenja u prethodnoj godini.
Đorđe Despić, Letopis Matice srpske
O AUTORKI

Bojana Stojanović Pantović (Beograd, 1960) dosada je objavila sledeće knjige:
POEZIJA: Beskrajna (2005), Zaručnici vatre (2008), Isijavanje (2008), Lekcije o smrti (2013), U obruču (2017).
KRITIKA I ESEJISTIKA: Nasleđe sumatraizma (1998), Kritička pisma (2002), Raskršća metafore (2004), Oštar ugao (2008).
NAUČNE STUDIJE: Poetika Mirana Jarca (1987), Linija dodira (1995), Srpski ekspresionizam (1998), Morfologija ekspresionističke proze (2006), Pobuna protiv središta (2006), Rasponi modernizma (2011), Pregledni rečnik komparatističke terminologije u književnosti i kulturi (prir. i koautor sa M. Radovićem i Gvozdenom, 2011), Pesma u prozi ili prozaida (2012).
ANTOLOGIJE: Srpske prozaide – antologija pesama u prozi (2001), Nebolomstvo – panorama srpske poezije kraja XX veka (2006).
PREVODI SA SLOVENAČKOG: Aleš Debeljak, Skice za povratak, izabrane pesme (2002); Marko Juvan, Intertekstualnost (2013).

Za poeziju je dobila nagrade Đura Jakšić i Vasko Popa (2018) kao i nagradu Gordana Todorović (2005) za celokupno književno delo.
Za najbolju književnu kritiku 2000. nagrađena je priznanjem Milan Bogdanović, a iste te godine i nagradom Isidorijana za najbolju teorijsku knjigu. Takođe je dobitnica Zlatne značke KPZ Srbija za izuzetan doprinos kulturi (2006).
Magistrirala je (1985) i doktorirala (1992) na Filološkom fakultetu u Beogradu.
Zaposlena je kao redovni profesor na Odseku za komparativnu književnost Filozofskog fakulteta u Novom Sadu.